سحر رفت. مثل سپیده، مثل شقایق، مثل مریم و مثل هزاران زن و دختر دیگری که میروند. ما مانده ایم و ایلی از ناامیدی و تلنبار دردها و غصه ها. صدایم گم شده است. از دیروز تا همین امروز دنبال صدایم میگشتم. من

دیشب هنگام سحر بود که صدایم را یافتم. بلند و رسا شده بود. انگار یکی از وو وو زیدلاهای آفریقای جنوبی شده باشد و ورزشگاهی به رنگهای سرخ و زرد و آبی و سبز را به رگبار صدایش بسته باشد. دیشب هنگام سحر بود